Muzeum w Międzyrzeczu powstało w 1946 roku. Od 1949 roku Muzeum ma swą siedzibę w zabytkowych budynkach dawnego dworu starostwa i oficyny dworskiej z pocz. XVIII w. Po remoncie adaptacyjnym, 24 lipca 1965 roku, otwarta została stała wystawa Muzeum p.n. „Tysiąc lat Międzyrzecza”, która przedstawia przeszłość miasta i regionu od czasów najdawniejszych do współczesności. Obejmuje zabytki z dziedziny archeologii, historii, sztuki, rzemiosła artystycznego i kultury ludowej.

Największą atrakcją muzeum jest jedna z największych w Polsce kolekcji portretów trumiennych, tablic herbowych i inskrypcyjnych miejscowych rodów szlacheckich z XVII – XVIII w. Ceremoniał uroczystego pochówku panujący w tym czasie w Rzeczypospolitej był bardzo rozbudowany pod względem widowiskowym i plastycznym. Portret trumienny był najważniejszym elementem dekoracji pogrzebowej. Malowano go po śmierci danej osoby, najczęściej na blasze cynowej. Przytwierdzony do krótszego boku trumny od strony głowy przedstawiał zmarłego jako osobę żyjącą, uczestnicząca jakby we własnej uroczystości pogrzebowej. Od strony nóg umieszczona była tablica inskrypcyjna z legendą epitafijną zmarłego, a przy katafalku tablice herbowe ukazujące rodowe koligacje. Po uroczystościach pogrzebowych portrety trumienne, tablice herbowe i inskrypcyjne zawieszano we wnętrzach kościołów. Portret trumienny  jest zjawiskiem wyjątkowym w sztuce europejskiej. Związany z obyczajowością polską XVII – XVIII w. Występuje w malarstwie barokowym wyłącznie na obszarze dawnej Rzeczypospolitej. Międzyrzeckie portrety trumienne prezentowane były na wielu wystawach za granicą, m. in. w Paryżu, Londynie, Zurychu, Rzymie, Moskwie, Helsinkach i Bonn. Ponadto w dziale sztuki znajdują się portrety ostatnich kasztelanów i starostów międzyrzeckich, polskie malarstwo portretowe XVII – XIX w., rzeźby sakralne XV – XVIII w., rzemiosło artystyczne, monety, medale, militaria.